Life is either a daring adventure or nothing...

Yeni Adres(Yolda.org)

2010-12-21T23:15:00.001+02:00

Onsekizimdensonra neredeyse 2 yıl geçti.

Onsekizimdensonra pek de aktif olmasa da bakmayın siz ona, blog yazmak dışında birçok şey yaptım.

20 olmak üzereyim. Korkunç bir yaş 20. Heyecan verici ama bir o kadar da kaotik. 30 u, 40 ı 50 yi hatırlatıyor çünkü. Ssbb nin tarifiyle, geminin okyanus sularında apayrı bir hıza geçmesinin bir işareti. Ama bu hız, geride kalmış kaçırılan fırsatların daha da geride kalması demek, zamanını çok daha etkin kullanmanın zorunluluğu demek, daha dikkatli yaşamanın gerekliliği demek. Hız arttıkça daha dikkatli olmak daha doğru kararlar vermek zorundasınız.

onsekizimdensonra nın ne olacağına karar vermedim. Ama artık burada daha fazla yazacağımı sanmıyorum. onsekiz değilim. yimi olduktan sonra da onsekiz öncesi sonrası hiç de fark etmiyormuş gibi geliyor. Geçmiş.

Yeni adres: Yolda.org

Bisikletle Şile... Süre:2 gün, Toplam yol:140 km. Bütçe: SADECE 4

2010-05-16T21:04:00.001+03:00

(Bu sayfadaki bana ait olan tek resim! haha; fotoğraf makinem olmadığından farklı metodlar kullanmam gerekti)

Cuma günü; haftasonu için yapılması gereken ödevin süresinin bir hafta uzatıldığı haberini alır almaz, aklımda birsürü tilki dolaşmaya başlamıştı. Tamam dedim kendi kendime Edirneye gidelim, ama otostopla olsun, heyecanlı olsun. O gün okula da bisikletle gitmiştim, bir arkadaşla buluşmak için eminönüne geçtim, daha sonra bir arkadaşın da yoğun ısrarlarım sonucu Edirneye benimle birlikte gelme olasılığı doğdu. Saç traşı oldum, eve geldim(bisikletle) Arkadaşın gelemeyeceğini öğrendim ve tüm bu süreçler içerisinde saat 19.00 olmuştu zaten. Otostop fikrinden tamamen vazgeçip, ne yapacağıma yarın sabah karar vermek üzere uykuya daldım.

(Bu saatlerden iki tanesini birden kurup yastığımın altına koyduğum halde uyanmadığımı bilirim!)

Ertesi sabah alarm saat 7 e çalmaya başladı ama ben saat 11 de uyandım. Büyük bir sinir, büyük bir sıkıntı. Tam 11 saat uyumak ve yine uykulu hissetmek. Böyle durumlarda kendimi hemen soğuk bir duşla "ödüllendiririm". Duşu aldıktan ve bir güzel kendime geldikten sonra bisikleti hazırlamaya koyuldum. Ama nereye gideceğim hakkında pek bir fikrim yok! Aklımda 3-4 yer birden var. Saat 1 e doğru bisiklet hazırlıkları bitti, yola çıkmaya hazırlandım veee tam bu sırada yağmur başladı! Bir an Hindistan konusundaki planlarımı anlattığım arkadaşlarımın muson yağmurları hakkındaki endişelerine "yağmurdan korkan evden çıkmasın abi" diye alaylı cevaplar verdiğimi hatırladım, ve bi saat bi rotarla 14.00 gibi Şileye doğru yola koyuldum. Şile yolu hakkında hiçbir fikrim yok, daha önce şileye gitmişliğim de yok, ama istanbuldaki yaşamım boyunca Anadolu yakasının 4 bir yanında tabelalarını gördüğümden ve uzaklığın aşağı yukarı 70 km olduğunu bildiğimden pek dert etmiyorum. İki günlük bir tur olacağından ilk gün yorulduğum yerde çadırı kurup geceleyip, ertesi gün farklı bir yoldan eve doğru yola devam edeceğim.

(Kültür Parkı panaroması, google earth ten)

Yola çok geç başladığımdan şileye aynı gün varmayı hiç beklemiyordum başta. Yol boyunca da yağmur sağolsun bir güzel ıslattı beni. Ama dediğim gibi "yağmurdan korkan evden çıkmasın hatta hafta sonunu lost izleyerek geçirsin". Havanın ılık olması çok iyiydi. Hiç yorulmadan, ama yokuşlarda ite ite, (hele o Poyrazköy yokuşu yok mu!) Akşam saat 20 gibi Şileye vardım. Bim kapanmadan alelacele yerini öğrenip, bir paket zeytin ve bir ekmek aldım! 4 tl... Bir 10 dakika içinde bence şilenin en güzel yeri olan tepedeki kültür parkına oturmuş batan güneşin kızıllığını büyülenmişçesine seyrederek akşam yemeğim olan, zeytin-ekmek ve su üçlüsünü afiyetle yiyordum. Böyle şartlar altında yenilen zeytin ekmek, sıradan bir gün sonunda 5 yıldızlı bir restoranda yiyeceğiniz en güzel yemeğe yeğdir bence. Her neyse derken güneş battı, ve ben de daldığım o düşlerin büyüsünden uyandım. Çadır kuracak yer bulmam gerekiyordu. Hava iyice kararmadan 30 dk sürem vardı. Hemen bulunduğum deniz kıyısında ama yüksekçe olan parkın feci eğimli ve tamamen kayalık sahiline inerek düz bir yer bulmaya çalıştım yoktu. Herneyse derken selam verdiğim balık tutmaya çalışan bir emekli öğretmenle iyi bir sohbete başladık. Balık tutamamıştı, ailesi de parkta oturmuş çay içiyorlardı. Aileyle de tanıştım, sorulan bütün sorulara teker teker ve sevgiyle cevap vermeye çalışırken bir yandan da pet bardaktaki çayımı soğutmamak görülmeye değer bir çabaydı. Kolay değil, o çay benim o geceki belki de tek lüksümdü!!

(Yine google earth ten bir fotoğraf, güneşin kalenin sağ tarafından battığını hayal edin, işte benim çekeceğim resim de öyle olurdu :))

Herneyse aileyi bir süre sonra uğurlyarak onlardan boşalan parkın en güzel yerindeki koltuğa uzanıp, bir yandan yorgunluğumu giderirken bir yandan da the doors dinleyip yıldızları seyrettim. Aklımda hep yazın yapacağım seyahatin düşüncesi vardı. Bisikletsiz mi bisikletli mi bütçeme uygun ve hem de zevkli olacak bir türlü karar verebilmiş değildim. Böyle düşünclere dalmış the doors tan dalgaların seslerini dinlemeye geçmişken bir başka bisikletçi olan Metin ile tanıştım. Ben hafiften gözlerimi kapamış uyurken bisikletimi görüp selam verdi. 35 yaşında kendi şirketi ve toplamda 4 tane 3.bin tl lik bisikleti olan aslen şileli ilginç bir insandı. Uzun uzun sohbet ederek gece şile içerisinde iki saat kadar bisikelt sürdük. Yüklü ve hafiften bakıma ihtiyaç duyan bisikletimle şile yokuşlarını aşağı yukarı inip çıkmak kolay iş değildi doğrusu.

Metin ile vedalaştığımda saat 11 e yaklaşıyordu. Hemen vadi park denilen, benim bahsettiğim tepedeki parkın altında, çadır kurulabilecek gizli bir alan keşfettim. Çadırı gizli bir alana kurmak, rahatsız edilmemenin en önemli şartı bu tip gizli kamplarda. Oh be ne güzel yer keşfettim helal diye kendi kendime sevinirken, lambayı yaktım, ve buum!!, bütün planlar suya. Çadır kurmayı planladığım yerin 2 mt ilerisindeki betonda bildiğin yere serili bir döşek ve yorgan var! Hemde düzenlenmiş!... Oh... Saat 23.30... Ama en azından doğru yoldayım, ilçenin evsizlerinin barındığı yeri elimle koymuş gibi bulduğuma göre; düşünce yöntemlerim oldukça doğru...

Tekrar tepedeki parka çıktım. İnsanlar iyice azalmış, tek tük birer ikişerli gençler gidip gelmeye başlamıştı. Şansıma Metinden de öğrendiğime göre, Şile de hele de bu parkta ılık günler, çok nadiren denk gelirmiş. Hele benim son çare olarak kalmayı düşündüğüm yüksekteki parkta, böyle bir gün yılda belki bir kez... Sağ tarafta bir masaldan fırlamışçasına yolunu kaybetmiş teknelere yolunu gösteren Fener, sol tarafta Şilenin tarihi kaleleri... Ve göz alabildiğine Karadeniz. Yıldızlar uzanıp dokunabilecekmişçesine yakın, ve ılık bir rüzgar.

Çadır kurmak yerine yıldızları seyerederek uyuyabilmek için, parkın ışık almayan güzel bir köşesinde yüzlerce kiloluk iki bankı güç bela yan yana getirmeyi başardım. Matımı serdim, uyku tulumumu çıkarıp, yavaşça içine sokuldum. fener kale yıldızlar karadeniz... hepsi görüş alanım içerisinde. O anda parktaki bira içen gençlerin arasında en korkunç insan olduğumdan pek şüphem olmadığı için de son derece rahatım. Tüm gece uyumadım, ya da yarı uyanıktım. Dalgaların sesini dinleyerek, bir yandan da yanımdan geçen sarhoşların benim hakkımda nasıl da merakla fısıldayarak konuştuklarını dinliyorum. (Sarhoş1: bu adam üşümüyor mu abi ya? Sarhoş2: Şıışştt olm sessiz ol, duyacak, uyandıracaksın! S1 : ee tamam da çok soğuk değil mi ulen ben, basbaya bankta yatıyor.) Sonra sarhoşlarımız uzaklaşırlar... Burayı okuyorsanız cevap veriyorum, soğuk değil abicim. -5 derecelik realden 30 tl ye aldığım uyku tulumum karadenizin 17 derecelik rüzgarlarına dayanıyor en azından. Hatta bak ben içeride terliyorum.

Fotoğraf Google earth (kamilguclu) den

(Ayışığı hariç bütün gece izlediğim manzaranın aynısı!, ay olmadan fener ışığının nasıl olacağını hayal etmeye çalışın bir de!)

Neyse işte buna benzer birkaç fısıldayarak konuşma daha, ben bu arada hep yarı uyanık, fenere bakarak, Hemingwayin Yaşlı adam ve denizini düşünerek, yıldızları seyrederek dalgaların sesini dinliyorum. İlk defa serserilerin bile çekindiği birisi olmak da garip bir duygu.

Saat 3,5 oluyor. Sola dönüp bankın sırtlıkarına yaslanmış feneri izleyerek uzanmışken, önümde aniden bir çift göz beliriyor! .... Aman! Bir köpeğin gözleri bunlar. Birden doğrulmamla etrafımdaki 9 köpeğin alelacele uzaklaşması bir oluyor. Ben 4 yaşındayken köyde, boyumdan büyük bir kangalla tuvaletin çıkışında göz göze gelmemden beri köpeklerden hiç korkmuyorum. Sakince tekrar geri uzanıp bu kez köpekleri izlemeye başlıyorum. Birçoğu tasmalı, kendilerinden daha hayvan olan sahiplerinin evden atmalarıyla sokak köpeği olmuşlar belli. Gündüzleri uyuyup geceleri bir oraya bir buraya koşuşturarak takılıyor bu köpekler. Parkın uzaklarından geçen birisi olursa havlayıp uzaklaştırıyorlar, ama beni benimsedikleri belli ki hareketlerime hiç aldırış ettikleri yok. Ben de sıkılıyorum onları izlemekten, ama köpeklerin parkta olması demek, başka bir insanın parkta olmaması demek ki bu saat 4 te diğerinden daha iyi bir durum. Bir saat kadar daha daldıktan sonra artık doğuda belirgin bir aydınlık oluşmaya başlıyor, sabah ezanı, "essalâtü hayrun minne" ler, sonrasında da muhteşem gündoğumu! İnanılmaz. Hiçbir kelimenin o anki görüntüyü anlatmasına imkan yok! hiçbir dilde! Güneşin denizden doğup denizden batması... Son 12 saat içerisinde bu iki müthiş olaya üst üste tanık olmam... Herşeye değer.

(google earth ten, güneşin en soldaki kayanın ucundaki ufuktan doğdu bu sabah)

Güneş doğduktan sonra parktaki spor malzemeleriyle biraz esneyip, salıncakta sallandım. Sonra bir güzel kahvaltı ettim. (Zeytin ekmek, kuru incir kuru üzüm ve su!) Ağır ağır eşyaları yoplayıp bisiklete geri yerleştirdikten sonra saat 7 gibi yola çıkıp bu kez faklı bir yoldan eve döndüm. Yolu bi 10 km uzattım ama aynı yoldan geri dönmekten çok daha iyidir. Yokuşlarda bisikleti hep ittim ve bisiklet kıyafetinin ne kadar önemli bir şey olduğunu bir kez daha anladım. Eve saat 14.30 da vardım ve yine soğuk bir duş...Sonra da bu saçma blog yazısını kaleme aldım işte. Bu arada annemin bana ayırdığı ve kaçırdığım bütün öğünleri üst üste yedim. Hala zeytin bitmedi, bir sonraki turlarda kullanmak üzere dolaba koydum!

-geri dönüş yolunda yol kenarındaki sebzecilerin ikramları çok faydalı oldu(domates salatalık, çilek), tamamen zeytin ekmekle çalışmıyorum yani, bir de yol kenarındaki erik ağaçlarından yediğim erikleri de saymıyorum.
-geri dönüş yolunda şileden suyum bitmiş bir şekilde ayrılmak gibi bir salaklık yaptığımda, tırmandığım ikinci yokuşun sonundaki yeşilvadi piknik yerini işleten amcalar, bana su verip ısrarlarıma rağmen para almadılar.
4 TL diyorum ama 7 tl de olabilirdi pekala...

Heinz Stucke; Yolda Bir Ömür...

2010-05-09T12:39:00.005+03:00

Heinz Stücke; Yolda Bir Ömür...

Heinz Stucke yi tanımayan çok az bisikletçi vardır. Bisikletle uzun yollar yapıp da bu efsanevi kişiyi tanımamak mümkün mü? Uzun yol bisikletçileri arasında Heinz Stuckeden daha deneyimli tek bir kişi daha bulmak imkansıza yakın. Almanyadaki evinden 1962 de ayrılmak ve o tarihten bugüne "yolda" olmakla oldukça sıradışı bir yol hikayesi sunuyor Heinz bizlere...

Yaklaşık olarak yolda geçen 50 yıl ve Almanyadaki evini terkettiği 22 yaşından beri tekerleklerinin altından akıp giden 600.000 km ile Heinz duyanları adeta şaşkına çeviriyor.

Heinz hakkındaki en ilginç verileri kısaca şöyle sıralayabiliriz,

Heinz yeryüzündeki hemen hemen bütün ülkeleri -aynı 3 vitesli 25 kg lık klasik bisikletle- seyahat etti,

yola çıktığından bu yana bisikleti tam 6 kez çalındı(ve her defasında -son derece inatçı bir tutum sergilemesi sayesinde- bisikletini geri almayı başarabildi)

2010 itibariyle 600.000 km den fazla yol yaptı,

1962 de seyahatine neredeyse "parasız" başladı ve yolculuk boyunca hiçbir zaman uzun bir süre para kazanmak için durmadı.

1940 doğumlu Heinz bugün 70 yaşında ve hala pedal çevirmeye devam ediyor. Üstelik 25 kg bisikleti ve neredeyse 30 kg lık yükleriyle aldığı günlük mesafe yaşı ilerledikçe azalacağına tam tersine artıyor... Yani 70 lerinde, 30 larındayken gittiğinden çok daha hızlı ve performanslı bir şekilde yol alıyor Heinz.

(1999 da 60 yaşındayken Fransada çekilen bir fotoğrafta yaşından oldukça genç gösteriyor.) fotoğraf:http://www.atkielski.com/PhotoGallery/Paris/General/HeinzStuckeLarge.html

İlk bisiklet turunu 19 yaşında stajını bitirir bitirmez Akdeniz çevresinde 10.000 km pedal çevirerek yapıyor Heinz. Eve dönüp, kısa bir süre vakit geçirdikten ve 9-5 çalışma hayatının kendisine uygun olmadığına kesin bir şekilde karar verdikten sonra babasıyla da tartışarak bir daha Almanyaya uzun bir süre hiç dönmemek üzere kesintisiz yolculuğuna başlıyor.

Akdeniz turundan eve dönüşü sonrasında yaşadığı ikilemi ve kendine sorduğu o herkesin sorması gereken soruları Heinz ın kendi kaleminden okuyalım;

"By that time I did not particularly like my job and I did not see why I should spend the rest of my life doing something I did not care for very much .... just to make a living. "Is this all there is to life?", I asked, "I might as well go around the world’. Perhaps, too, I had opened my mouth a little too wide about all the things I was going to do and my friends teased me about it. So eventually I had to do something about it — if only to save face!"

Bu parağraf aşağı yukarı şöyle çevirilebilir;

Bu sürede özellikle işimi sevmiyordum ve neden hayatımın geri kalanını umtumda olmayan bir iş için harcamam gerektiğini de bir türlü anlayamıyordum...Sadece yaşamış olmak için... Yaşam sadece bundan mı ibaret? ,diye sordum, "belki de dünyayı da gezebilirim". Belki de gelecekte yapacağım şeyler için o kadar büyük konuşmuş olmalıyım ki arkadaşlarım bu konuda benimle dalga geçmeye başladılar. Sonunda bu bu konuda bir şey yapmak zorundaydım- en azında sadece yüzümü kara çıkarmamak için!

Almanyaya onyıllarca hiç dönmemesini ailesinin ve arkadaşlarının baskısıyla yerleşik hayata geçip, normal bir yaşam sürmek olduğunu açık bir şekilde ifade ediyor Heinz.

İlk 20 yıl neredeyse parasız gezmiş olan Heinz Stucke, daha sonraları çektiği fotoğraflar, yol üzerinde yaptığı kartpostal ve kitapçık satışlarından ve tabii ki sponsorluklardan ihtiyacı olan tüm parayı ve hatta çok daha fazlasını kazanmaya başlamış. Şu sıralar henüz daha yolun başında olan diğer genç bisikletçilere sponsorluk bile yapıyor.

Heinz Stuckenin bisikletle giderken sattığı kitapçığı diğer uzun yol bisikletçilerinden birisi sağolsun internete aktarmış. Heinz Stucke yola çıktığı yıllarda bilgisayar ve internetin neredeyse adının bile olmadığını göz önüne alırsak Heinz ın bilgisayarlar konusunda hiçbirşey bilmemesini ve hatta bir email adresinin bile olmamasını daha kolay anlayabiliriz.

Tur hikayesinin yaklaşık ilk 40 yıllık kısmını mutlaka okumanızı tavsiye ederim. Metni bir word dosyasına aktararak tek bir sayfaya topladım. Dilerseniz buradan da okuyabilirsiniz.

Wikipediadan aldığım ve kitapçığında da ayrıntı olarak anlattığı başından geçen ilginç olaylar;

Şili Atacama çölünde kamyon çarptı,

Haitili kızgın bir serseri tarafından kovalandı

Mısırlı askerler tarafından bayıltılana kadar dövüldü,

Kamerun ordusu tarafından "Devlete küfretmek" nedeniyle gözaltına alındı,

Mozambikte duş alırken arıların feci bir şekilde saldırısına uğradı

Endenozyada ciddi bir dizenteriye yakalandı,

Zimbabweli teröristler tarafından ayağından vuruldu.

Eğer Heinz Stucke hakkında daha çok bilgi almak istiyor ve bu çılgın adamı daha yakından tanımanız gerektiğini düşünüyorsanız Travellingtwo.com isimli siteden mutlaka Heinz Stucke ile yapılmış roportajı dinlemelisiniz. Heinz hakkındaki en güncel bilgileri ve hayat felsefesi hakkındaki önemli bilgileri içeren 45 dakikalık harika bir sohbet.

Buradan dinleyin.

Heinzın nerede olduğuyla ilgili güncel bilgiler bulmak için de aşağıdaki facebook sayfasını kontrol edebilirsiniz. Zira bilgisayarlar ile arası hiç de iyi olmayan Heinz ın nerede olduğu ile ilgili bilgiler yol üzerinde kendisiyle karşılaşan diğer bisikletli gezginlerden geliyor.

http://www.facebook.com/heinzstucke?v=wall

Heinz ın hayat hikayesi hakkında siz ne düşünüyorsunuz? Bir kaçık mı? Ya da bir hippi? Özgürlük tutkunu bir maceraperest? Böyle bir yaşamınız olsa nasıl olurdu?

Bir gün Heinz ın rekorunu içimizden birisinin kırması dileğiyle! :)

Uzun bir aradan sonra...

2010-05-07T15:14:00.005+03:00

Uzun bir aradan sonra tekrar herkese merhaba...

Sınavlar, ödevler, projeler, iş ve toplantılar; hepsiyle birden ilgilenirken blogu iyice ihmal ettim.

Öncelikle blogdaki birkaç değişiklikten bahsetmek istiyorum. Binbir zahmetle saatlerce uğraşa didine, blogspot temasını değiştirmeyi başardım! Blogun yeni temasıyla wordpress kullanmaya da gerek kalmadı bence.

Bir diğer değişiklik de blogun adresi oldu. "Onsekizimdensonra.blogspot.com" adresini, seyahat bursu sonrası yapacağımız interrail için aldığımız ama burs hayallerimizin gerçekleşmemesiyle ortada kalan "yolda.org" adresiyle değiştirdim. Hatta bir de adres çubuğunda çıkan blogger logosunu değiştiyip, turuncu arka fonlu bir "Y" harfi koydum! (Bunları yapmak çok zor şeylermiş gibi gelirdi, ama bir kere yaptıktan sonra aslında ne kadar kolay olduklarını anlıyorsunuz.)

Elbette blog ismindeki bu değişikliğin çok büyük, ve oldukça önemli bir sebebi var.

Büyük bir seyahat! Evet!! Ama nereye? neyle? Bunların hepsini çok ayıntılı bir şekilde bundan sonraki yazılardan birinde açıklayacağım.

Mayıs ayı hayatımın en yoğun ayı olacak belki de. Bütün ders bitirme projelerinin yapılması, ve rahatlıkla hayatımın macerası diyebileceğim, en büyük yolculuğuma hazırlanma ayı. Çünkü Mayıs sonunda okulum bitiyor ve ben bir gün daha kaybetmek istemiyorum.

Bütün bu işlerin arasında yapmam gereken diğer önemli şey, blogu güncellemek ve bir yazıları belirli bir formata oturtmak. Bu belki de en zoru. :)

Sonraki birkaç gün içerisinde son zamanlarda üzerinde vakit harcadığım bazı konular, kişiler ve yaptığım etkinlikler ile ilgili üst üste birkaç blog yazısı yazacağım.

Yazılardan ilki Heinz Stucke hakkında olacak, neredeyse iki aydır Heinz Stucke ile ilgili yazılar okuyor, bir bisiklet sitesinde yakaladğım kendisiyle yapılmış bir roportajı tekrar tekrar dinliyorum. Bisikletle yolda geçen bir ömür, dile kolay tam 50 yıl! Dünyanın en çok seyahat eden insanı... Kullandığı bisiklet 3 vitesli, 25 kg son derece sıradan bir bisiklet. Ve 600.000 km dir hala aynı bisiketi kullanıyor.

İkinci yazım bir önceki yazı World Wide Walk ile bağlantılı "yürüme" üzerine olacak. Jean dan sonra dünyanın etrafında yürüyen birkaç çılgın adam daha tanıdım. Bu yaşamların hikayelerine tanık olduktan sonra, insanın yürümenin o basit büyüsüne kapılmaması elde değil. Ben de daha sonra kendimce kısa bir yürüyüş yaptım, Sirkeciden Sarıyere ve Üsküdardan Beykoza kadar toplam 50 km kadar "yürüdüm". Yıllar boyunca otobüs, araba, motorsiklet ve bisiklet ile binlerce kez geçtiğim yolları yürüyünce, aslında hiç tanımadığımı farkettim. Diğer türlü gözünüze takılması imkansız olan o kadar çok ayrıntı yakalıyorsunuz ki yürüyünce... Artık yürüyerek dünyayı dolaşan insanları daha iyi anlayabiliyorum.

Üçüncü yazı, Alastair Humphreys ve Stephen Fabes hakkında olacak. Bir etkinlikte Belaruslu bir tıp öğrencisiyle bisiklet hakkında uzun uzun sohbet ederken biraz fazla yüksek sesle konuşmuş olacağız ki, o sırada 5 yıllık dünya turunun henüz ilk 4 ayını tamamlamış olan İngiltereli doktor Stephen yaklaşıp selam verdi. Kendisiyle bu sayede tanışıp, daha sonra tekrar birkaç kez buluşup birlikte harika vakit geçirdik. Stephen daha sonra dizinden bir

ameliyat olmak için otostopla Londraya döndü!

Dördüncü yazı, sırt çantası ve para kullanmadan seyahat eden Fransız dostum Fabrice hakkında olacak. Fransada 3 yıllık olan üniversitesini her yıl arasında birer yıl ara vererek 5 yılda bitirmiş. İlk yıl çok az bir miktar parayla Türkiyeden Japonyaya neredeyse bütün Asyayı bir yandan da çalışarak gezen, bu yıl da yola parasız ve sırt çantasız çıkarak seyahati bambaşka bir boyuta taşıyan, alkol ve sigara dahil hiçbir "uyuşturucu" kullanmayan bir vejeterjan; tek kelimeyle bambaşka; çılgın bir insan Fabrice.

Daha sonra bu yazın yaklaşık olarak 4 ay sürecek seyahat planımı açıklayacağım.Yolda geçecek bir 4 ay...

Zaman kalırsa Ko Tao, Ko Phangan, Full Moon Party, Gökova Pedallarımın Altında Bisiklet Turu, hakkında birkaç şey yazmam gerek. Günlük formatında değil de, daha çok bilgi paylaşma şeklinde yazmanın daha doğru olacağını düşünüyorum.

Hoşçakalın! :) Ankaraya giden treni yakalamak üzere "Özlempansiyoncular"la buluşmaya Haydarpaşaya gidiyorum!

Jean Beliveau-World Wide Walk

2010-03-04T22:03:00.005+02:00

Gün geçmesin ki, en büyük hayalim-Yaşam boyu seyahat etmek- canlı tutacak yeni bir şey öğrenmeyeyim.
Erden Eruç un Around and Over projesi ile ilgili son blog yazısını okurken tanıdığım Jean tam da böyle insanlardan birisi.

Dünya Çocukları için Barış(Peace for the Children of the World) sloganıyla bundan 10 yıl önce, 18 Ağustos 2000 de Montreal den yola çıkarak bütün dünyayı yürüyerek dolaşmaya başlamış Jean Beliveau. Ve o gün bu gündür, tam on yıldır yürüyor! Üstelik Türkiyeyi de İpsala dan Sarp a kadar baştan başa yürümüş...

Jean "neon tabela" işinde çalışan herkes gibi sıradan, işin rutinliğinden bıkmış usanmış bir işçi üstelik. Sağlıklı kalmak için yaptığı koşu egzersizlerinden birinde eve geri dönmek yerine gidebileceği yere kadar giderse nereye ulaşabileceğini merak etmiş. Bu ilginç ve başarılı tecrübeden sonra eve döndüğünde haritadan bir güzel araştırma yaparak Montrealdan New Yorka ulaşmasının iki hafta süreceğini hesaplamış. Sonrasının da çorap söküğü gibi geldiğini söylüyor Jean. Fiziksel bir egzersiz olarak başladığı bu uzun yürüyüş, bir anda onun için bir yaşam amacı haline geliyor!

Yürüyüşlerinde içerisinde yiyecek giysi çadır ve birkaç eşyasının daha bulunduğu bir bebek arabası taşıyor beraberinde. Yolda karşılaştığı en büyük zorluk ise savaş, terör ya da şiddet değil; vize. Özellikle Libyadan ve Tibetten geçmek istediğinde büyük problem yaşıyor. Kanada pasaportlu birinin en büyük probleminin vize olması da ilginç. (Türk pasaportu ile yollarda olmanın sınırlarda nasıl bir işkenceye dönüşebileceğini hayal bile etmek istemiyorum!)

Dünyanın etrafında 10 yıl boyunca yürümenin yalnızca aklını kaçırmış bir hayalperestin işi olabileceğini düşünenler için de yürümekten en çok hoşlandığın yer neresi diye sorulduğunda, şu anda yürüdüğüm yer cevabını verebilecek kadar da şimdide yaşayan birisi Jean.

Şu anda Avustralyada çölde biryerlerde yürüyor olmalı. 40 derece sıcaklıkta ve güneşin altında işi gerçekten zor. Avustralyanın meşhur yılanlarına ve timsahlara da dikkat etmesi gerek. Ama en son mesajda söylediğine göre en kötüsü sineklermiş.

Tayland-1 Nereden çıkmıştı Tayland?

2010-03-01T01:05:00.011+02:00

Bütün diğer güzellikleri bir yana sayesinde tanıdığım harika insanlar için bile hayatım boyunca seveceğim bisikleti.

Bora Bilginin defalarca zevkle okuduğum gezi yazılarından sonra Evrim Yiğitin Tayland Laos ve Kamboçya da 4 ay boyunca süren bisiklet turu sayesinde ilk kez asyayı düşünmeye başladım.

Ekim ayında da 5 gün süren Gökova Pedallarımın Altında bisiklet turunda da harika insanlarla birlikte pedallayıp onların asyada yaptıkları uzun ve efsanevi bisiklet turları hakkında konuşmalarını dinlerken de karar vermiştim ilk fırsatta gidip kendim görmeye.

GPA da kimler yoktu ki. Şimdi birlikte pedallama şansına eriştiğim ustaları sizlere anlatmaya kalksam tamamen konudan uzaklaşacağım.

Gökova Pedallarımın Altında bisiklet turu ile ilgili ayrı bir yazının konusu o da.

Asya planını yaparken tanıştığım ve çok iyi arkadaş olduğum Alican ile benim pass olarak ücretsiz uçmamdan ve uçak biletinin çok pahalı olmasından dolayı rotayı pek alakasız bir yere; Suriye Lübnan ve Ürdüne çevirmiştik.

Ben planın başlangıcına iki gün kala pasaportumu yetiştirebilmişken Ali bunu da yapamamıştı. Son gün de Ankaraya ev taşımaya gitmesi gerekti. Bir iki gün sonra da erkek bir yeğeni oldu. Tatil başlamıştı ve ben ne yapacağım konusunda tamamen kararsız bir haldeydim. her geçen saniye aleyhime işliyordu.

Kararsız bir iki günden sonra, bir akşam aniden Taylanda gitmeye karar verdim. Tam da seyahat bursu gibi harika bir girişimin sahibi Özlem Yücelin blogu- özlem pansiyon-da gezinirken gördüğüm çok güzel bir alıntıyı okurken almıştım bu kararı. O akşam msn de; asya gezisinin anılarını okurken tanışığım Özgür ile konuşma fırsatını buldum. Bangkokta Couchsurfing den kalacak yer bulmam tamamen onun sayesindedir. Bana kendi kaldığı kişinin e mail adresini verdi ve couch isteği sırasında kendi ismini kullanmama müsade etti. Uzun ve güzel bir mesaj yazdım Bangkoklu ev sahibime beni kabul etmesi için.:) aradan birkaç saat geçmemişti ki çok güzel bir olumlu yanıt geldi! bangkokta kalacak yeri bulmuştum, işte ilk adım. özgür abiden eve toplu taşıma araçlarıyla nasıl gideceğimin ve evin google earth teki tam koordinatlarını ayrıntılı bir şekilde aldım. :) Gece çok geç yatıp birkaç saat uyuduktan sonra ertesi sabah saat 8 de kalktım.

Evrim abiyi arayıp Taylanda gideceğimi haber verdim. O da şansıma istanbuldaymış, Bebekte buluşup kahve içerek gezi planı yapmaya çalıştık. Başından beri içimden bisikletle yapmak geçiyordu bu geziyi, ama planladığım sürenin iki hafta olması ve uçağın kalkmasına saatler kala hiçbir şeyin hazır olmaması yüzünden bisikletimi buradan götürme olasılığım yok gibi bir şeydi. Oradan 50 100 tl arası bulabileceğim single speed bir bisikletle güneye doğru gidebileceğimi düşündük Evrimle beraber.

İlk birkaç gün Bangkoklu ev sahibim Toom un evinde kalıp, kendime bir bisiklet bulduktan sonra güneye gitmeye karar verdim.

Hemen Evrimle ayrıldıktan sonra eve gelirken Bangkoklu ev sahibime hediye etmek üzere kuru incir, bir kilo kahvaltılık zeytin, bir paket fındık ve 500 gr türk kahvesi aldım.

Hızla eve gelip, bisiklet için, yedek lastik, yama takımı, anahtarları çantaya koyup, kış olduğu için koltuğun altına depoladığımız yazlık eşyalardan elime gelen ilk birkaç tshirtü ve kapri pantolonu çantama atarak hazırlanmaya çalıştım.

Aman tanrım saat 20.00 olmuştu bile. Uçağım saat 23.50 de. havaalanına gitmenin en hızlı yolu thy de çalışırken kullandığım personel servisi ile gitmek. saat 21 de evin ordan geçip 22.20 de havaalanında olan bu servise sivil ve çantalı binmek çok eğlenceli olacak.

havaalanına gider gitmez eski arkadaşlarımdan Mehmetle buluşuyorum.onun için 8 saatlik yoğun bir mesainin son anları. benimle biraz konuşabilmek için servisi kaçırıp eve otobüsle gidiyor üstelik. saat 23 e kadar oturup birşeyler içiyoruz.

Sonunda boarding zamanı. 6 ay boyunca çalışıp her köşesini avucumun için gibi bildiğim halde yine de uçağa giderken heyecanlanmadan edemiyorum. Diğer zamanların aksine yolcu olarak bulunuyorum bu sefer havalimanında. Bütün çalışanları tanımak ve selamlaşmak güzel hissettiriyor.

Hava buz gibi, soğuk bir rüzgarla beraber karla karışık yağmur yağıyor.

uçak en uçtaki kapılardan birisine yanaşmış. bulunduğumuz yerden bu kapıya yanaşan uçakları karşılamaya gelmek için neredeyse 1 km yürümek gerektiğinden, çalışırken bu kapıya yanaşan uçaklara gitmemek için baya bir uğraşırdık :).

nihayet uçaktayım artık. beni dünyanın öteki ucuna götürecek dev gibi bir uçakta. büyüleyici bir güzelliği var büyük uçakların. arrivalda çalışırken de sırf biraz seyredebilmek için büyük uçakları karşılamaya hep gönüllü giderdim.

Neyse, uçağın içi muhteşem. ilk kez uzun uçuşlardan birisnde business uçacağım. Koltuk o kadar geniş ki benim gibi iki kişi sığar. Üstelik yandaki koltuk da boş!. Polyester battaniye yerine güzel bir yorgan ve yastıklar hazır bir şekilde bekliyor.

ekran ekonomi classtakinden daha büyük ama dokunmatik değil. zaten ekrana dokunmak için eğilip baya bi uzanmak gerek.

Yemekler muhteşem. Daha önce hiç denemediğim içkiler deniyorum. Her ne kadar uyumayacağım uyumayacağım desem de, alkolün de etkisiyle biraz sonra uyuya kaldım. Saat 3 ü biraz geçe güneş doğdunda uyandım! her ne kadar son derece normal bir şey olsa da, insanı hipnotize ediyor bu durum. Uzun uzun bir saate bir güneşe bakıp bakıp düşünüyorum. Hostesler koşa koşa gelip açık pencereleri kapatıyorlar. Güneşi daha seyredesim var ama, hostes diğer yolcuların uykusunu kaçırmamak için güneşliği kapatmamı rica edince vazgeçiyorum.

menü

Sabah akşam menüden seçtiğim harika bir kahvaltı ile uyanıyorum.

neredeyse bir yıldır satranç oynamamıştım.

Yaklaşık 2 saat sonra Bangkoktayız.

Devamı gelecek...

24 Şubat Çrş- Aylaklık

2010-02-25T01:41:00.001+02:00

Bu akşam Kadıköyden Beykozdaki evime kimileri 5 cm derinliğinde milyonlarca çukurla dolu bir yoldan scooterla güç bela geldikten sonra, şu ana, saat 2 ye kadar neredeyse hiçbirşey yapmadan geçirdim! Helal bana!
Tek yaptığım çay içerek onlarca farklı blog ve gezi yazıları okuyup, arada odamda yanıbaşımda duran bisikletime bakarak uzun bir seyahatin hayalini kurmak oldu.

Çok önemli bir tane ödevim de var üstelik. Hegel üzerine bir yazı yazmam ve Karl Marx ın Hegelci yönüne değinmem gerekiyor.

Benim iki haftadır bütün günlerim böyle geçiyor. Geldiğimden beri yeniden biryerlere gidebilmenin hayalini kuruyorum.

Sanırım virüs bana da bulaştı. Bu sefer durum daha da vahim.

tayland

2010-01-17T18:54:00.005+02:00

tayland harika bir yermiş... bugün bangkok içinde kaybolup 3 saat şehri aşağı yukarı dolaştım ama buna rağmen hiç de kötü hissetmedim kendimi. toom dye birisinin evinde kalıyorum, daha doğrusu iki ispanyol, bi portekiz, bir californialı ile birlikte kalıyoruz. benden başka herkes dünya turu yapıyor.. aslında herkes derken sadece iki grup var. ispanyol çift, bir de brezilya ve californialı çift. aslında daha önce istanbulda kalmış birisi ile daha tanıştım az önce isveçliye fln benziyordu, o da bu evde kalıyormuş ama emin değilim. neredeyse 48 saattir uyumadığımdan çook yorgunum ve yeni birisiyle daha tanışacak halim yok. bu mesajı nasıl yazıyorum nasıl harflere basacak enerjiyi buluyorum onu bile anlamıyorum.

Otostopla İlk Seyahatim...Edirne-İstanbul

2009-12-02T01:05:00.016+02:00

2008 yılında; 17 yaşından yeni gün almaya başlamışken otostopla ilk seyahatimi gerçekleştirdim. Lisemizi periyodik olarak ziyaret eden korsan kitapçıda harcayarak bitirmiştim yol paramı. Bu yüzden eve gidemeyecektim. Yani; en azından otostop yapmak aklımın ucundan bile geçmediği için gidemeyeceğimi düşünüyordum. Fikir aniden; adeta bir ışık gibi belirdi zihnimde. Para vermeden de bir yerden bir yere gitmenin bir yolu olmalıydı. Düşünüyorum da, o tarihten önce hayatımda ne otostop yapmıştım ne de bir otostopçuyla karşılaşmıştım . Otostop sözcüğü kelime hazinemde pasif bir halde duran basit bir kelimeydi yalnızca. Okuduğum kitaplardan edindiğim bir kelime...

Bir de o sıralar hayatımda garip bir dönemdi. Çılgınlar gibi Nietzsche okuyor, Ocak ayında soğuk suyla banyo yapmak gibi şeyler deniyordum. İlk defa rakı içmiş, içtiğim şeyden nefret etmiştim.(ah, çocukluk işte) Otostopta bu bir dizi yeni şeyler denemenin küçük bir parçasıydı sanırım.

Tüm parasını çeşitli şekillerde benim gibi tüketmiş, 4 yıllık oda arkadaşım Bekir ile de anlaştıktan sonra sırt çantalarımızı hazırlamaya koyulduk. En son eve gittiğimden beri 2 ay geçmişti neredeyse. 2 aydır bu küçük şehirde okul-dershane-yurt üçgeninde anlamsız bir şekilde mekik dokuyor, aslında ders çalışıyor gibi görünüp kitap okumaktan başka hiçbir şey yapmıyordum.(şu anda ise ders çalışır gibi görünüp, blog okumaktan başka hiçbir şey yapmıyorum!)

Şehirler arası yola kadar minibüsle geldikten sonra(edirnede toplu ulaşım 50 kr ve ayakta yolcu almak zinhar yasak!) otostop yapa yapa yürümeye başladık. Derken otobandan otostop yapmanın daha hızlı ve aralıksız bir yolculuk sağlayacağını düşünüp otabana emniyet şeridinden yürüye yürüye çıktık. Ben 17 sinde ama en az 15 gösteriyordum o sıralar. Elimde de araçların durmasına yardımcı olacağını düşündüğüm birkaç test kitabı vardı. Olayların gelişme tarzı sandığımızdan da daha kolay araç bulacağımızı düşündürüyordu bize. Çünkü göz teması kurduğumuz her şoför hemen yavaşlıyor, ama hızlı geldiğinden ve durana kadar arada baya mesafe açıldığından durmadan devam ediyordu. Birkaç kez aynı şeyi yaşadıktan sonra bir araç durdurmak istiyorsak bunun en kolay yolunun 2 km kadar uzaklıktaki gişelere yürümek olacağını düşündük. 20 dakika kadar yine aynı şekilde yürüyerek otostop çektikten sonra sonunda otoban girişindeki gişelere ulaşmayı başardık. Polislere ve gişe çalışanlarına bir selam verip Bekirle ayrı ayrı iki adayı tutarak otostop yapmaya başladık. İlk önce iki tır geldi, otostop yaptım, aldırmadılar bile. Bir başka araç nereye gittiğimizi sordu; istanbul deyince kendisinin L. burgaza gittiğini, isterse bizi burgaza kadar götürebileceğini söyledi. Direk istanbul a giden bir araç bulabileceğimize inandığımdan,teşekkür ederek, teklifini kibarca reddettim.

Aradan birkaç dakika geçmemişti ki, otostop yaptığım bulgaristan plakalı bir araç bizi kabul etti. ( Bu arada bekirle kimin daha önce bir araç bulabileceğine dair girdiğimiz iddaayı da kazanmış oldum! ) Aracın sürücüsü uzun saçlı erken 30 larındaki genç, gülümseyerek gelin deyip ön koltuğu boşaltınca, nereye gittiğini bile sormadan arabaya bindik! O sıralar elementary seviye olan ingilizcemizle adama bol bol teşekkür ettikten sonra, aniden panikle neredeyse ikimiz de aynı anda nereye gittiğini sorduk. Gülerek istanbul dedi. Yolun geri kalan kısmında şoförün de ingilizcesi bizim gibi pek kıt olduğundan çok az şey konuşabildik. Adam, bulgaristanlı bir rock gurubunda elektro gitar çalıyormuş. Zaten arabasının arkasında çok güzel birkaç gitar vardı. Gençken otostopla çok gezmiş. Türkiye ye de sık sık tatil yapmaya gelirmiş. O gün de dalamandan istanbul a uçakla gelen sevgilisini yeşilköy den almaya gidiyordu.
Atatürk havalimanına gittiğini ilk söylediğinde bu müthiş tesadüfe bir süre inanamadım, çünkü annemler de izmirden istanbul a geliyordu ve uçakları 2 saat içinde istanbul a inmiş olacaktı!. Bundan sonra pek bir şey konuş(a)madık. Adama da türkiyede bulunmayan garip model ilginç steyşın vagon renosuyla saatte 160 km nin altına hiç düşmedi. 2 buçuk saatlik yolu 1 saat 20 dakikada geldik. Havaalanına vardığımızda, yine bol bol teşekkür edip, vedalaşarak araçtan indik.

Daha sonra ben bekirle de vedalaştıktan sonra, annemlere sürpriz yapmak üzere alana girdim. İçeri girdiğimde izmir uçağı ineli daha 5 dk olmamıştı.Yolcuların çıktığı kapının önünde beklemeye koyuldum, ve süpriz! İki gün önce arayıp eve gelemeyeceğimi söylediğim annemler beni şimdi karşılarında gördüklerine inanamıyorlardı. Hele oraya nasıl geldiğimi anlatınca daha da şaşırdılar.

İşte böylece ilk otostopumu Edirne den İstanbul a Bulgaristanlı bir rockçının arabasında yapmış oldum. Üstelik 4 yıllık Edirne de kaldığım süre içinde İstanbul a en hızlı geldiğim yolculuk buydu.

(ilk resimdeki: Sevgili dostum Bekir, ikinci resim ise şuradan: Londra Archway de bir graffiti.)

Kıyıköy-İğneada-Kırklareli-Edirne 2. Bölüm

2009-08-20T21:02:00.009+03:00

Akşamleyin marketten aldığım birkaç bisküvi ve şekerlemeyi meyve suyu ile beraber kahvaltı niyetine afiyetle yedikten sonra sürmeye devam ediyorum...

Yol üzerindeki birçok ayçiçek tarlasından biri...

Sonunda kışlacık köyüne varıyorum.

Kışlacık köyünü 8 km geçtikten sonra karşıma çıkan sevindirici tabela..

Orman yoluna girmeden önceki son köy olan Sivriler köyüne sadece 10 km yolum kalmış..

Yıldız dağlarının hafif yükseltileri üzerinde ine çıka ilerliyorum.

Büyüleyici orman manzarası...Durup dakikalarca seyrediyorum bu manzarayı.

Bu muhteşem yol hiç bitmesin istiyorum...

Ne zaman tam suyum bitecekken karşıma buz gibi suyu olan bir çeşme çıkıyor aniden...Sanki hepsi benim için özel olarak inşa edilmiş, belirli aralıklarla yerleştirilmiş...

Sivriler köyüne tam girecekken karşıma çıkan tabela.

İşte bundan yolun en zorlu kısmına geldik...Google mapsten incelediğm kadarıyla yol burada sona eriyor. Ama google earths ten çevreyi incelediğinizde; ormanın içinden iğneadaya kadar giden, nehirleri geçen nefis bir yol olduğunu görüyorsunuz. Ben de tabii ki her bisikletçinin ypaacağı gibi ikincisinden gitmeye karar vermiştim. :)

Siviler köyünde, köyün meydanına yakın bir yerde; bakkaldan dönerken yakaladığım bir insana orman yoluna nasıl çıkabileceğimi sordum hemen. Haritamdan çizerek anlattı bana yolu güzelce. Elindeki poşetlerde kahvaltı yapmak için aldığı ekmek, yumurta vb. şeyleri taşıyordu. Buyur bana gidelim, güzel bir köy sofrasında kahvaltı yaparız dedi. Böyle güzel bir teklifi reddettmem nasıl mümkün olabilir? Saat henüz 9 olmuştu ve ben şimdiden 80 km lik yolun 4 te üçünü gitmiştim. Ve amcanın söylediğine göre zaten, yolun geri kalanı hep iniş imiş... İyice bir sevinerek beni yemeğe davet eden amcayı izlemeye başladım. Bu arada rahat muhabbet edebilmek için, bisiklet inmiş, elimde bisikletle Mehmet amcayla yanyana yürüyordum. Nereden gelip nereye gittiğimi sordu...turumu kısaca anlattım ona. Ben daha konuşmaya yeni başlamışken heyecanlanmıştı. Cesaretimden dolayı beni bolca taktir etti... Anlattığına göre kendisi de gençken kastamonunun dağlarına tek başına uzun yürüşüylere çıkar, tek başına tüm gün yürümekten büyük zevk alırmış.

Mehmet Amca

Ormanın kıyısındaki içinde onlarca çeşit sebzeyle dolu geniş bahçe...

Domuz bekleme yeri...

Mehmet amcanın anlattığına göre, oramanın hemen içinde, evlerin çok yakınlarına kadar sık sık gelen, büyük domuz sürüleri yaşarmış...Bu mevsimde pek fazla yiyecek bulamadıkları için insanların bahçelerindeki sebzeleri yemek için sık sık gelirlermiş...

Bahçenin o sessiz güzelliğine renk katan Mehmet amcanın yetiştirdiği güzel çiçekler...

Kurumayı bekleyen taze ıhlamur... Ben gittiğimde müthiş koku tüm bahçeyi kaplıyordu. Kahvaltıda da tabii ki ıhlamur çayı vardı..

İyice kanım ısınıyor Mehmet amcaya. Kahvaltıdan sonra, hafif bir yağmur başlıyor... Etrafı nefis bir toprak kokusu kaplıyor. Mehmet amca da sabah güneş doğduğundan beri tarlada çalışmış. İkimiz de yorgunuz yani. Yağmurun dinmesini beklerken karşılıklı minderlere uzanıp, bir saat kadar kestiriyoruz. Uyandığımda herşey için çok çok teşekkür edip, Mehmet amcanın telefon numarasını aldıp, elini öptükten sonra yola çıkıyorum yeniden... Naparsınız; yolcu yolunda gerek...

Yola çıkıyorum, köyün meydanına geldikten sonra, köyün bakkalına yolda yiyecek birşeyler almak üzere giriyorum. Bu sayede köyün hem 20 yıllık imamı, hem de tek bakkalının sahibi olan Bekir abi ile tanışıyorum. Onunla da uzun uzun sohbet ediyoruz. Hayli bir zaman geçiriyorum Sivriler köyünde anlayacağınız. Saat 9 da geldiğim köyden, ancak öğleden sonra 2 gibi ayrılabiliyorum...

Bekir abi

Tatlı bir eğimle kıvrılarak alçalan toprak yol...

Yine suyum tam bittiği anda imdadıma yetişen buz gibi çeşme..

Yol üzerinde karşılaştığım bu kaplumbağayı karşıya geçene kadar 8 dk boyunca izliyorum...

Issız orman

Yavaş ve sakin bir sürüşün ardından saat 17 gibi İğneadaya giriyorum...

Kasabanın içinden doğruca geçerek, deniz kenarıdaki belediyeye ait çay bahçesine oturuyorum...

iğneadalı balıkçı; ağ örerken...

Bisikletle İstanbul-Kıyıköy-İğneada-Kırklareli-Edirne...

2009-08-17T12:25:00.014+03:00

Şubat ayında yaptığımız tadı damağımda kalan İzmir-Çeşme turundan sonra bisiklet ile yine uzun bir tur yapmanın sürekli hayalini kuruyordum.
Ama birlikte birkaç gün tur yapabilecek bir arkadaş bulamadığımdan sürekli bu hayalim erteleniyordu.

Derken Çeşme turunu birlikte yaptığımız muhteşem ekipten Ozan İstanbula geldi(İzmirden).
İzmir-Çeşme turu ikimizin de bisiklet ile ilk uzun yol denemesiydi. Ozan bu turdan sonra bisiklete binmeye hiç ara vermedi, irili ufaklı yaptığı sayısız turla birçok yeni tecrübeler edindi. Şİmdi ise 1800 km lik şahane bir tura çıkmaya hazırlanıyor. Bir hafta sonra başlayacağı İzmir-Hatay turunun ayrıntılı bilgilerine buradan ulaşabilirsiniz.
İstanbulda Ozanla yaptığım uzun ve eşsiz sohbetlerden aldığım feyzle tek başıma uzun bir tura çıkmaya karar verdim.

Ozan

Kimden RESİMLER

Bu kesinlikle daha önce planladığm bir şey değildi. Zaten daha çadır kurmasını bile bilmediğim bir zamanda tek başıma kamplı bir tura çıkmak uzun uzun düşünülerek verilebilecek bir karar değil. Şimdi değil de ne zaman? diye sordum kendi kendime... Birşeyleri sürekli ertelemekten sıkılmıştım. Uzun yol bisikletçiliğine dair öğrenmem gereken ne varsa yaşayarak öğrenmeye karar verdim.

Yola çıkmama 1 gün kala nereye gideceğime henüz karar verememiştim. Önümde birçok seçenek olması karar vermemi zorlaştırıyordu. Sonunda tura Süleyman abi ve Evrim abinin gezi yazılarından tanıdığım Trakyanın Karadeniz sahilinde küçük bir kasaba olan Kıyıköye giderek başlamaya karar verdim. Biraz daha araştırmayla rotamın kıyıköy-iğneada-kırlklareli-edirne-keşan-çanakkale olmasının uygun olacağına karar verdim.

Planladığım Rota

İnternetten rotayı çiz, eğim grafiklerini çıkar, tüm rotanın harita olarak kullanılmak üzere teker teker çıktısını al derken saat 24.00 olmuştu. Yarın sabah saat 5 te yola çıkacaktım, ama daha bisikleti hazırlamamıştım. Bir gün daha kaybetmeyi istemediğimden hemen bisikleti ve çantaları hazırlamaya başladım. Gece saat 02.00 gibi tüm işlerimi bitirmiş bisikleti yola çıkmaya hazır hale getiebilmiştim.

Bisikletim

Sabah 5 te uyanıp 5.20 gibi yola çıkmayı düşünüyordum ama gece çok geç uyuyunca sabah planladığım saatte uyanamadım. Tam 3 tane telefonun alarmını kurup başımın kenarına koymama rağmen saat 7 de ancak uyanabildim. Korktuğum başıma gelmiş, geç kalmıştım. Kayıp zamanı telefi edebilmek için yolun belirli bir kısmını araçla gitmeye karar verdim.

Bisiklete atadığım gibi Kavacık kavşağına geldim. Buradan otogara giden bir araç bulup, otogardan da Çerkezköye giden bir araca binmeyi planlıyordum

Daha durağa gelir gelmez otogara giden küçük bir araba buldum. Ben bisikletin onca yükle beraber arabaya sığmayacağını şoförün de beni bu kadar yükle kabul etmeyeceğini düşündüğüm için araca binemeyeceğimi sanıyordum. Ama şoför ısrarla sığacağını söyleyince sevinerek bisikleti söktüm, yükleri ayırdım. Kocaman bisikletin ve onca yükün küçücük bagaja sığışını hayretle izleyerek arabaya bindim.

Küçük Araç

Otogara geldiğimde bisikleti arabadan indirip hemen tekrar kurarak Çerkezköy arabasını aramaya başladım. Fazla geçmeden Metro truzimin Çerkezköy arabasını buldum. Bilet almaya girdiğimde aracın çerkezköyden sonra saraya kadar gittiğini ve çerkezköy ile saraya gitmenin aynı fiyata olduğunu öğrenince hiç düşünmeden Saray'a bilet aldım.

Çerkezköy-Saray

Bisikleti geniş bagaja olduğu gibi yerleştiriyorum.

Otobüsle gelirken Çerkezköy-Saray arasındaki sıkıcı ve dar yolları görünce iyi ki Çerkezköyde inmemişim diyorum kendi kendime.

Çerkezköy-Saray arası

Saray-Kıyıköy arasında, ormanın içinden kıvrılarak ilerleyen yolda sık sık durarak yaklaşık 2 saat 30 dakikada kıyıköye ulaşıyorum.

Saraydan çıkış

Kısa bir sürüş ardından Kıyıköye varıyorum,

Kasabanın surları

Karadenizi görmek için son hızla kasabanın sonuna kadar geliyorum. Ve harika bir manzara ile karşılaşıyorum. Kayalar muhteşem gözüküyor. Deniz ise pırıl pırıl.

Kasabanın içinde sakin sakin pedallarken iki motorsikletli ile selamlaşıyoruz. Daha sonra kasabanın girişindeki belediye parkının önünde tekrar karşılaşınca sonradan tanıyacağım Ahmet abi, "Buyrun bir çay içelim" diyor. Birilikte dev gibi bir çınar ağacının altında bir masaya oturuyoruz. Uzun uzun sohbet ediyoruz. Nasıl olup da tek başıma biisklet ile yola çıkmaya cesaret edebildiğimi soruyorlar. Yola çıkmadan önce benim de endişelendiğimi ama yola çıkar çıkmaz tüm korkularımın geçtiğini söylüyorum.

Soldan sağa; Ben, Aykut ve Ahmet.

Taptaze çay eşliğinde 2 saatlik uzun ve keyifli bir sohbetten sonra biraz istemeyerek de olsa vedalaşarak ayrılılıyoruz. Daha doğrusu onlar bir yakınlarının düğününe gitmek üzere Çerkezköye hareket ediyorlar, ben ise Kıyıköyde kalıyorum.

İnternette gezinirken rasladığım, çok ama çok faydasını gördüğüm Kıyıköy krokisinden yararlanarak Kıyıköyü gezmeye başlıyorum.

İlk durak Aya Nikola manastırı

Kimden resimler

Aya Nikola Manastırı hakkında bazı bilgiler:

Manastıra gider gitmez manastırın önünde oturan Kıyıköyün yerlisi "Tako" ile konuşmaya başlıyoruz. Ona manastırın eskiden nasıl olduğunu soruyorum. Anlattıklarına göre manastır 1970 lere kadar neredeyse hiç bozulmadan oldukça sağlam bir şekilde ulaşmayı başarmış. Çocukluklarında manastırın tüm odalarının sapasağlam olduğunu, içeride oyunlar oynadıklarından bahsetti. Bundan sonra manastırın yasadışı define avcıları tarafından istilaya uğradığını her tarafında manastıra büyük zararlar veren kazılar yapıldığını anlattı. Manastıra en son ve en büyük darbeyi de anlattığına göre manastırın önünden geçen ve tarlalarla ulaşımı sağlayan yol vurmuş. Bu yol için manastırın dışarıda kalan büyük ahşap kısmını ve bahçesini yıkmışlar. Devlet manastır için herhangi bir harcama yapmadığından kendisi manastırı korumak için yaz kış orada kalıp, ziyaretçilerin yaptığı küçük bağışlar ile geçiniyormuş.

Tako ismiyle bilinen Manastır dostu ve onun küçük kızı.

Manastırın duvarlarına ağlarını örmüş büyük örümcek.

Pabuçdere

ve Yoldaşım...

Kenidim uzun zamandır hiç bu kadar huzurlu hissetmemiştim.

Kıyıköyde birkaç tane çadır kurma alanı var. Plaj kenarında olanı belediye işletiyor, çadır başına geceliğine 7 tl alıyor. Denizden gelen rüzgarlara açık ve güneşin altında olduğu için uzun süreli kampçılar tarafından pek tercih edilmiyor plajın kenarındaki kamping. Nehir kenarındaki kamp alanının da ücreti aynı, geceliği 7 tl. Ama 1 hafta kalırsanız geceliği 5 tl den anlaşabiliyorsunuz. Nehir kenarındaki kamp alanı tek kelimeyle harika. Adeta rüya gibi bir yer.

Pabuçdere kıyısındaki içerisinde kocaman kavak ağaçları olan Çadır kurma alanı.

İçeriye girip kamp alanının sorumlusunu ararken karşıma çıkıyor Sait abi. Kendisini oranın sorumlusu sanıyorum ilk başta. Ben merak ettiklerimi sorduktan sonra sorularımı cevaplamadan o başlıyor soru sormaya. Bisiklet ile nereden geldiğimi kim olduğumu, nereye gittiğimi soruyor. Hepsini teker teker cevaplıyorum. Çok şaşırıyor verdiğim cevaplara. Sanırım hayatında gördüğü en ilginç insanlardan birisiyim onun. Halbuki sadece bisiklet turu yapıyorum.
Bana kendisinin buranın görevlisi olmadığını, ama kamp alanının en güzel yerlerinde 3 çadırı olduğunu ve istediğim herhangi birinde misafiri olmayı kabul edersem büyük bir mutluluk duyacağını söylüyor.
Büyük bir memnuniyetle kabul ediyorum bu güzel teklifi. Hemen bir bardak çay dolduruyor Sait abi bana da.

Geceyi geçirdiğim büyük çadır

Odun ateşinde demlenen hiç eksik olmayan taze çayımız

Tüm yaz boyunca sürekli hayalini kurduğum hamak

Turumun ilk gününü böylece tamamlamış oluyorum. Herşey sandığımdan çok daha kolay geçiyor. Bunun böyle olmasında 160 km bisiklete binmeyi planlarken 50 km den az sürmüş olmamın da büyük bir payı var sanırım.

Gün boyunca Kıyıköye ilk girdiğimde tanıştığım Ahmet abi beni birkaç defa arayarak son durumumu öğreniyor. Ertesi gün ise yine birlikte denize girip, beraber vakit geçirebilmek için Kıyıköye geliyorlar.

Birlikte harika vakit geçirip, yine yaşlı çınar ağaçlarının altında birçok çay içtikten sonra yine ve bu sefer son kez ayrılıyoruz. Ben Kıyıköyü gezmeye yeni fotoğraflar çekmeye devam ediyorum.

Kıyıköy Limanı

Fener

Fenerin Güneş enerjisiyle çalışması ilgimi çekti.

Buz gibi bir çeşmenin suyunda yüzen su kaplumbağası.

O çeşmenin hemen yanında biten iğde ağacı

Kıyıköyde ikinci gecemi de geçirdikten sonra orman yollarından İğneadaya gitmeyi planlıyordum. Bunun için Kıyıköyde geçirdiğim son akşam bir internet kafeye giderek google earthten yolları iyice bir inceledim. Km saatim de olmadığından ne olur ne olmaz diye bütün yol ayrımlarını yolların nereye çıktığını ormanda kaybolmamak için iyice not aldım.

Yola çıkmaya hazır bisikletim

Kıyıköyde Gündoğumu

Orman yolu

Hamidiye yol ayrımı

Bu noktadan sonra, anayoldan ayrılıp köy yollarına geçtiğim için yol daha bir güzelleşiyor.

İki tarafı orman, tatlı iniş çıkışlarla dolu uzun bir yol.

Beni ilk görüşünde ilk önce kendini yırtarcasına havlayan sonra da uzun bir süre peşimden bana eşlik eden dev köpek. Bu noktadan sonra artık beni takip etmeyi bıraktı, ben de kendisine dün geceden kalma ekmeği attım; 20 dakikadır amansız bir şekilde beni takip eden köpek yavaşça yerinden kalktı, kuyruğunu sallayarak ekmeğe doğru yaklaştı, ekmeği aldığı gibi arkasını dönerek geldiği yöne doğru gitmeye başladı...

Bu akşam..

2009-07-16T21:32:00.004+03:00

son birkaç gündür, yaşadığım evin manzarasının daha önce hiç farketmediğim kadar güzel olduğunu farkediyorum. gerek kıyıköy gerek iğneada olsun, trakyada gezdiğim yerlerde gördüğüm manzaralar en çok bu akşam güneşin batışıyla balkondan oluşan manzara kadar güzel aslında. içinde yaşadığımız güzelliklerin üzerinden geçip gitmemek, onların farkına varmak gerek. kimbilir hayatlarımızda kaybetmeden kıymetini bilemeyeceğimiz başka ne güzellikler vardır...

ah bir de şu telefon kablosu olmasa :)... fotoğrafta gerçekten çok çirkin duruyormuş...

Kırkambar Sahaf

2009-04-30T16:10:00.011+03:00

merhabalar arkadaşlar,
Çok tembelim, evet, ama yazmak da kolay bir uğraş değil.
Hele yazının kutsallığına inanan benim gibi bünyeler için "yazmak"iyice bir işkenceye dönüşebiliyor.

Yaptığım çok ama çok önemli bir keşiften az sayıdaki izleyicimi haberdar etmek amacıyla bu yazımı kaleme alıyorum.
Özellikle benim gibi kitapseverler için inanılmaz bir keşif bu.
Öğrenci bütçemle herkes tarafından bilinen sahafları çok pahalı bulmamla başladı aslında herşey.
Özellikle kadıköydeki uayanık sahaflar doğrudan bir kitabı sorduğunuzda, olağan sayılan fiyatın neredeyse iki katını istiyorlar. Bu yüzden genellikle böyle yerlerde ancak kitaplara bakmakla yetinmek zorunda kalııyordum.
Nasıl olsa o büyüleyici kitap kokusu bedava, değil mi?

Daha uygun ikinci el kitap için arayışlara girdim hemen. Gittigidiyorun ikinci el kitap bölümünü böylece kullanmaya başladım. Çok uygun birkaç büyük alışveriş de yaptım buradan. Ama size bahsettiğim keşif bu değil, merak etmeyin... Az sonra anlatacağım keşifi gittigidiyor sayesinde yaptığım için bunu da belirtmek zorundayım.

Gittigidiyordan 20 tanesini 30 tl ye aldığım 1960 basım may yayınları klasik dizisine 15 tl kargo parası ödememek için satıcıya yalvar yakar kargoyu elden almaya ikna edebildim.

Bana "üsküdar çavuşdere caddesindeki kırkambar sahafa gel" diyer net bir mesaj gönderdi.

Üsküdarı iyi kötü bilmeme rağmen "çavuşdere caddesi" diye bir yeri hiç duymamıştım. Google mapi iyice bir inceleyerek üsküdarda bir iki yardımsever kişinin yardımıyla burayı bulabildim sonunda. Cadde diye geçiyor ama hiç ilgisi yok aslında, iki arabanın zor geçeceği küçücük, eskicilerle dolu bir sokak...

Evet, nihayet bu kitapevini buldum. Tam adamdan kitapları teslim alıp çıkacağım sırada, bir de sahafın sahibinin içerideki tüm kitapların 1 tl olduğunu söylediğini duymayayım mı?,
İnanamayıp bir kez de ben sordum. Adam bana da aynı yanıtı verince, hemen aldığım 20 kitabı bir köşeye bırakarak başladım kitap seçmeye...
Neler bulmadım ki? Bir dönem çok yetkin çevirmenlerle efsane kitaplara imza atmış varlık yayınlarından 1943 yılına ait bizzat hasan ali ediz tarafından çevirilmiş kitaplara kadar herşey vardı.
Ve üstelik hepsi 1 tl idi...yaklaşık 3 saat çalışarak, ince eleyip sık dokuyarak, binlerce güzel kitabın arasından, 40 tanesini zar zor seçebildim. (cebimdeki tüm para 40 tl idi çünkü:))

Daha sonraki gidişlerimle birlikte; toplamda 100 den fazla kitap aldığım bu yer ile yeni bir mobilya alıp baştan aşağıya doldurdum...Kitapların hepsinin kadıköydeki sahaflarda fiyatı 8-15 tl arasında, bende söylemesi...

Peki merkeze pek de yakın sayılmaya bu yere nasıl gideceksiniz?

(fotoğraflara tıklayarak büyütebilirsiniz)

koordinatları da işte bu efendim:
41° 1'12.61"N
29° 1'11.14"E

Fotoğrafta da görüktüğü gibi üsküdar iskelesinden 900 metrelik bu yol yürünerek kolayca gidilebilinir. özellikle aldığınız kitapları taşımak için arabayla gelmenizi öneririm. Ya da tekerlekli pazar arabalarıyla... :)

kartvizitindeki bilgileri de vereyim bari de tam olsun:
Hayrettin Çavuş mah. Çavuşdere Cad. No:50/2 Üsküdar/İstanbul
tel:02163420170 gsm:05353834167 (BAYRAM KOÇ)

Buradan da sevgili arkadaşım Mustafanın bu sahaf hakkında yazdığı yazıyı okuyabilirsiniz...İlk yazıyı o yazdı, ki benim aklımdan bile geçmemişti, bu keşfi blogda paylaşmak...Teşekkürler kendisine.. :)

Sevgilerle...

şubat ayında kısa ama eşsiz bir tatil...

2009-04-19T12:01:00.013+03:00

Eski anıları aradan bir süre geçtikten sonra canlandırmak, onları bir serüvenmiş gibi anlatmak ne kadar da zor...
bir insan uzun bir süre yapmayı hayal ettiği ama bir türlü fırsat bulamadığı bir şeyi yaparken ne kadar mutluysa ben de o kadar mutluydum işte.

kısa bir süreliğine daha önce hiç tanımadığım insanlarla,
daha önce hiç bulunmadığım yerlerde
mutluluğa pedal çevirdim
hem de kışın ortası, şubatın başında.

lafı fazla uzatmadan sizleri resimlerle başbaşa bırakayım

blogumun adı

2009-01-04T22:01:00.007+02:00

bu arada, onsekizimdensonra.blogspot adı, kırkımdansonra.blogspot isminden ilham alınarak ortaya çıkmıştır...
severek okuduğum ve sürekli takip ettiğim üç bloğun sahibi olan Bora Bilgin'e teşekkürler...

Sigara, Alkol ve ötesi

2008-12-31T00:24:00.010+02:00

Sigara küçük yaşlarda sürekli merak ettiğim, bir anlamda bana ulaşılmaz gelen, farklı bir dünyaya ait bilinmedik bir maddeydi.Gerçekten küçük yaşlarda çevrenizdeki büyüklerin sürekli bir maddeyi kullandığını görüyorsanız,bilinçaltında bu şey ile yetişkinlik arasında bir bağlantı kuruyorsunuz.Sanki iç sesiniz size sürekli sigara içmeyen bir insanın yetişkin olamayacağını hatırlatıp duruyor.(Ne kadar saçma değil mi?İşte bunları yazıya dökmezseniz saçma olduğu bu kadar kolay anlaşılmıyor işte:) )

Sigarayı ilk denemem ise bundan 2 yıl önceye denk sanırım.Sigarayı elimealdığımda ne kadar heyecanlandığımı anlatamam.İlk birkaç ay boyunca haftada birkaç kez içtiğim sigaraları,aslında tam olarak içmediğimi öğrenmem, sigaraları otlandığım arkadaşımın bir yandan daha fazla sigarasının israf olmasına dayanamayarak bir yandan da benim hevesimi kırmamak için(!) nazik bir şekilde bana durumu açıklamasıyla oldu.Ve dumanı ilk kez solumam!ayakta durmakta zorlandım ve birden aklımda büyük bir soru işaretiyle nasıl oluyor da bunca adam onlarca sigara içiyor ama hala ayakta kalabiliyor?
neyse bunlar çok eski hikayeler, ve bu şekilde anlatılınca kulağa çok saçma geliyor.
toplamda 2 paket sigara içmişimdir heralde, belki 3, tam bilmem mümkün değil
sonra bir gün, arkadaşımın öğrenci evine gidip sabaha kadar bira+uzun kırmızı marlboro içtikten sonra sağ kolum bir saat boyunca uyuşuyor.bira bu iş için suçlanamayacak kadar masum benim gözümde.Ama o günden sonra bir daha sigara içniyorum(1 kez içtim sadece).

alkolle ise 16 yaşında bir ramazan günü tanışıyorum.Ne pahasına olursa olsun herşeyi denemeye olan tutkum beni cesaretlendiriyor.ve tümü dindar arkadaşlarla bir iftar yemeğinden dönerken, arkadaşım ısmarlıyor ilk biramı.kendisi daha önce yazın bir kez içmiş.tamamını bitir(e)miyorum tabi.Sanırım bu iki yıl içinde 20 den fazla kutu bitirdim.bu da yılda 10 kutu ve her ay 1 kutudan az bira yapar.pek içtiğim söylenemez.
bir ara neredeyse bira+sigara alışkanlığı edinmek üzere olsam da ikisi de çok pahalı geldiğinden fazla ilerleyemedim.
iyi ki de o sıralar param yokmuş...
şimdi ise çok çok önemli bir şeyler için olmazsa içmiyorum.zaman ve para kaybından başka şey değil benim için.Ama para kaybı ortadan kalkınca, yeteri kadar zamanım olduğundan hayır demem zor.kokteyller, partiler bu iş için biçilmiş kaftan... :)

Açıklama

2008-12-31T00:15:00.008+02:00

Onsekiz yaşıma geldim.
Onsekiz yaşıma gelmem onsekizimdensonra adında bir blog açmam için mantılklı bir neden değil.
Tek amacım kendimi gözlemlemek, bir nebze olsun davranışlarımı anlayabilmek.
Bunu neden bir blogla yapıyorum?
Gerçekten hiçbir fikrim yok.
aklıma gelen en mantıklı neden, heves.
Bu sayfadan tek beklentim ise, daha önce birçok kez olduğu gibi yazdığım şeylerin bir şekilde uçup gitmemesini sağlaması.
Ve 10 yıl sonra geriye dönüp baktığım zaman tüm yazdıklarımı tek bir çatı altında bulabilmem.
Bilemiyorum, belki çok yanlış beklentiler içerisindeyimdir.
Her neyse, bunu zamanla göreceğim.